غزل شمارهٔ 575

چو در چمن روی از خنده لب مبند آنجا

که تا دگر نکند غنچه زهر خند آنجا

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجا

کراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟