غزل شمارهٔ 4335

هر لحظه ترا حسن به صد رنگ برآرد

از دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد

محتاج به می نیست رخ لاله عذاران

این جام ز خود بادهٔ گلرنگ برآرد

چون غنچه به دامن دهدش برگ شکرخند

آن را که بهاران به دل تنگ برآرد

از نالهٔ بی‌پردهٔ ما داغ و کباب است

هر کس نفس از سینه به آهنگ برآرد

وقت است درین انجمن از تنگدلی‌ها

چون پسته زبان در دهنم زنگ برآرد

از چوب و گل و سایه بیدست بهارش

عشق تو کسی را که ز فرهنگ برآرد

نومید مباشید که با جاذبهٔ عشق

معشوقهٔ خود کوهکن از سنگ برآرد

محتاج به کاوش نشود چشمهٔ عمرش

هر کس به خراش دل ما چنگ برآرد

بسیار شکفته است هوای چمن امروز

ترسیم که ما را ز دل تنگ برآرد

از دامنِ تر روی زمین یک گلِ ابرست

آیینهٔ دل چون کسی از زنگ برآرد

صائب شود آن روز ترا آینه بی‌رنگ

کان چهرهٔ روشن خطِ شبرنگ برآرد