غزل شمارهٔ 1754

رفو به چاک دل خسته هیچ کس نزده است

که قفل بر دهن بسته هیچ کس نزده است

دل رمیده به تکلیف برنمی‌گردد

صلا به مرغ قفس‌جسته هیچ کس نزده است

گشاده‌روی شو، از حادثات ایمن باش

که سنگ بر در نابسته هیچ‌ کس نزده است

دهان پسته ز رشک لب تو پرخون است

وگرنه بر دهن پسته هیچ کس نزده است

دل مرا ز خم زلف او رهایی نیست

بدر ز کوچهٔ بن‌بسته هیچ کس نزده است

به غیر من که گره می‌زنم به تارِ سرشک

گره به رشتهٔ نگسسته هیچ کس نزده است

به قلب آتش سوزان به اتفاق سپند

به غیر صائب دلخسته هیچ کس نزده است