غزل شمارهٔ 591
Toggle stanza 1چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
11
چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟
که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را
22
بس است خواب گران چشم بی بصیرت را
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را
33
مده به خلوت خود راه، اهل صحبت را
مساز حلقه کثرت کمند وحدت را
44
ز خشت، بالش و از خاک تیره بستر کن
مکن ز بستر مخمل دو خوابه غفلت را
55
به آشنایی مردم مرو ز راه که نیست
به غیر خوردن دل دانه دام صحبت را
66
ز همرهان موافق جدا مشو در راه
مکن دو آتشه زنهار داغ غربت را
77
کسی ز چهره مقصود چشم آب دهد
که توتیای نظر ساخت گرد کلفت را
88
ز کاهلی ره نزدیک دور می گردد
به خلوت لحد انداز خواب راحت را
زمین