غزل شمارهٔ 232

گر چه از ما واگسستی صحبت دیرینه را

جا مده باری تو در دل دوستان دینه را

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه را

می شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه را

نیست صدر و آستانی خانه آیینه را