غزل شمارهٔ 4046
Toggle stanza 1عُشّاق را خُرامِ تو از خویش میبِرَد
11
عُشّاق را خُرامِ تو از خویش میبِرَد
سیل بهار هرچه کِنَد پیش میبِرَد
22
هرکس که بیرفیقِ موافق سفر کُند
با خود هزار قافله تشویش میبِرَد
33
از بوتهٔ گداز زرِ پاک را چه نقص؟
از نیکوان چه صرفه بداندیش میبِرَد؟
44
دست از کرم مدار که از خوان پرنعیم
رزق تو لقمهای است که درویش میبِرَد
55
از زخمْ تیغْ غوطه به خون بیشتر زند
هرکس ستمگرست ستم بیش میبِرَد
66
آن را که تازیانه ز رگهای گردن است
هر دعویِ غلط که کُنَد پیش میبِرَد
77
بگذر ز جمعِ مال که زنبور بینصیب
با خویشتن ز شانهعسل نیش میبِرَد
88
کج نیز راست میشود از قُرب راستان
صائب اگر ز تیرِ کجی کیش میبرد
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور