غزل شمارهٔ 6314

اس کلام کو اپنی آواز دیں

اپنی ریکارڈنگ زندہ رود کے قارئین تک پہنچائیں۔

آڈیو شامل کریں
Toggle stanza 1
سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتن
1

سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتن

بود به گوش گران حرف بی صدا گفتن

2

نه آنچنان تو به بیگانگی برآمده ای

که در لباس توان حرف آشنا گفتن

3

به داد من برس ای کافر خداناترس

که مانده شد نفسم از خدا خدا گفتن

4

ترحم است بر آن بی زبان بزم وصال

که یک سخن نتواند به مدعا گفتن

5

شکایتی که ز گفتن یکی هزار شود

هزار بار به از گفتن است نا گفتن

6

تسلی از دو لبش چون شوم به یک دشنام؟

که تلخ، قند مکرر شود ز وا گفتن

7

دل گرفته شود باز از هواخواهان

خوش است غنچه صفت راز با صبا گفتن

8

پناه گیر به دارالامان خاموشی

ترا که نیست میسر سخن بجا گفتن

9

چه حاجت است به اجماع، جود خالص را؟

برای نام بود خلق را صلا گفتن

10

به شیشه خانه عمر خودست سنگ زدن

ز ممسکی سخن سخت با گدا گفتن

11

ازان شکسته شود نفس وزین شود مغرور

هجای خلق بود بهتر از ثنا گفتن

12

چگونه نسبت درویش به مه کنم صائب؟

مرا زبان چو نگردد به ناسزا گفتن

آڈیو

ابھی اس کلام کی آڈیو موجود نہیں۔ اپنی آواز میں پہلی آڈیو شامل کریں۔

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

قارئین کے تبصرے

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔

0 / 2000 حروف
لوڈ ہو رہا ہے…