غزل شمارهٔ 2224
شاعر: صائب
Toggle stanza 1از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست
11
از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست
پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست
22
آن را که خلق خوش هست تنها نمی گذارند
کی بی حریف ماند رندی که خوش قمارست؟
33
با ناز برنیایند اهل نیاز هرگز
گل گر پیاده باشد در بلبلان سوارست
44
دیوانه را ملامت اسباب خنده گردد
بر کبک مست سختی دامان کوهسارست
55
عاشق ز خاکساری بی بهره است از وصل
دیوار بوستان را از گل نصیب، خارست
66
تا دل برید ازان زلف از سر نهاد شوخی
چشم به خواب رفته است دامی که بی شکارست
77
از خون مرده صائب سنگین ترست خوابت
جایی که هر رگ سنگ چون نبض بیقرارست
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
آڈیو
اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔
ماخذ
فارسی متن کا ماخذ: گنجور
گفتگو
قارئین کے تبصرے
اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔
لوڈ ہو رہا ہے…

