غزل شمارهٔ 809

حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را

یاران به خط جام ببندید میان را

هرچند گرانی بوَد اسباب جهان را

تحریک زبان نیشتر است این رگ جان را

ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را

یاقوت چه ارزد بده آن قوتِ روان را

آراست جهاندار دگرباره جهان را

چو خلد برین کرد، زمین را و زمان را

خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را

زین پیش وگر نه اثری بود، فغان را

ترتیب کهن تازه شد آیین زمان را

نو داد نسق شاه جهانگیر جهان را

ای خاک درت صندل سرگشته سران را

بادا مژه جاروب رهت تاجوران را

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را

با قافله کاری نبود فرد روان را