غزل شمارهٔ 132

ساقی بده آن کوزهٔ یاقوتِ روان را

یاقوت چه ارزد بده آن قوتِ روان را

آراست جهاندار دگرباره جهان را

چو خلد برین کرد، زمین را و زمان را

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران را

با قافله کاری نبود فرد روان را

استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟

خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را

خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را

زین پیش وگر نه اثری بود، فغان را

ترتیب کهن تازه شد آیین زمان را

نو داد نسق شاه جهانگیر جهان را

ای خاک درت صندل سرگشته سران را

بادا مژه جاروب رهت تاجوران را

هرچند گرانی بوَد اسباب جهان را

تحریک زبان نیشتر است این رگ جان را