شمارهٔ 12

نام بت من که مه ز رویش خجل است

ده حرف ز نظم حافظ مرتحل است

مسجود ملایک دو تن از آب و گل است

ز آدم چو گذشت این نگار چگل است

گر در هیچی مایهٔ شادی و بقاست

ور در همهای قاعدهٔ درد و بلاست