شمارهٔ 69

ای دوست حقیقت شنو از من سخنی

با بادهٔ لعل باش و با سیم تنی

ای دوست! حقیقت شنو از من سخنی

با بادۀ لعل کوش، با سیمْ تنی

امشب منم و یکی حریف چو منی

بر ساخته مجلسی برسم چمنی

توبه کردم ز شور و بی‌خویشتنی

عشقت بشنید از من به این ممتحنی

گفتم صنمی شدی که جان را وطنی

گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی

هر روز یکی شور بر این جمع، زَنی

بنیادِ هزار عاقبت را بِکَنی

یک روز نباشد که تو با کبر و منی

صد تیغ جفا بر من مسکین نزنی

ای صبح! چو دیدی بر من سیم تنی

بر عشرت ما خنده زدی بی دهنی

چشم من دلخسته به هر انجمنی

چون خویشتنی ندید بیخویشتنی

گر برخیزد ز پیش چشم تو منی

بینی تو که بر محض فنا مفتتنی