غزل شمارهٔ 193

سرخ گویی همیشه غر باشد

شبه از لعل پاکتر باشد

من بگویم ندیده‌ام دهنی

کز دهان تو تنگتر باشد

یکی را از وزرا پسری کودن بود. پیش یکی از دانشمندان فرستاد که مر این را تربیتی می‌کن مگر که عاقل شود. روزگاری تعلیم کردش و مؤثر نبود. پیش پدرش کس فرستاد که این عاقل نمی‌باشد و مرا دیوانه کرد.

چون بود اصل گوهری قابل