غزل شمارهٔ 265

مرد صاحب نظر از کوی تو آسان نرود

هر که راجان بود، از خدمت جانان نرود

هرگزم نقشِ تو از لوحِ دل و جان نَرَوَد

هرگز از یادِ من آن سروِ خرامان نَرَوَد

زاهد بتکدهٔ عشق هراسان نرود

دامن دل بکشد، از پی ایمان نرود