غزل شمارهٔ 333

تعالی الله، چه دولت داشتم دوش

که بود آن بخت بیدارم در آغوش

نهادی لعل رخشان بر بناگوش

سهیل و ماه را کردی هم آغوش

بِبُرد از من قرار و طاقت و هوش

بتِ سنگین دلِ سیمین بناگوش

بود زودا، که آیی نیک خاموش

چو مرغابی زنی در آب پاغوش

برفتم دی به پیشش سخت پرجوش

نپرسید او مرا بنشست خاموش

چه رسم‌ست آن نهادن زلف بر دوش

نمودن روز را در زیر شب‌پوش

ز جزع و لعلت ای سیمین بناگوش

دلم پر نیش گشت و طبع پر نوش

دلی کامد ز عشق دوست در جوش

بماند تا قیامت مست و مدهوش

قیامت باشد آن قامت در آغوش

شراب سلسبیل از چشمهٔ نوش

یکی را دست حسرت بر بناگوش

یکی با آن که می‌خواهد در آغوش