غزل شمارهٔ 3207

ای سعی نگون‌، زین دشت‌، در سر چه هوا داری

کز یک دو تپش با خاک چون آبله همواری

ترسا بچه‌ای شنگی زین نادره دلداری

زین خوش نمکی شوخی، زین طرفه جگرخواری

افتاد دل و جانم در فتنه طراری

سنگینک جنگینک سر بسته چو بیماری

امشب پریان را من تا روز به دلداری

در خوردن و شب گردی خواهم که کنم یاری

نظاره چه می‌آیی در حلقه بیداری

گر سینه نپوشانی تیری بخوری کاری

گر روی بگردانی تو پشت قوی داری

کان روی چو خورشیدت صد گون کندت یاری

ای جان و جهان آخر از روی نکوکاری

یک دم چه زیان دارد گر روی به ما آری

ای بر سر بازارت صد خرقه به زناری

وز روی تو در عالم هر روی به دیواری

گفتم که بجست آن مه از خانه چو عیاری

تشنیع زنان بودم بر عهد وفاداری