رباعی شمارهٔ 442

زین فرش‌زمین که سقفِ او گردون است

گفتن نتوان هیچ که حالش چون است

با آن که دلم از غم هجرت خون است

شادی به غمِ توام ز غم افزون است

در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است

هر حلقهٔ او تشنهٔ صدصد خون است