شمارهٔ 65

زین فرش‌زمین که سقفِ او گردون است

گفتن نتوان هیچ که حالش چون است

با آن که دلم از غم هجرت خون است

شادی به غمِ توام ز غم افزون است

هر ذره که در هوا و در هامون است

نیکو نگرش که همچو ما مجنون است