رباعی شمارهٔ 2

زین فرش‌زمین که سقفِ او گردون است

گفتن نتوان هیچ که حالش چون است

هر ذره که در هوا و در هامون است

نیکو نگرش که همچو ما مجنون است

در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است

هر حلقهٔ او تشنهٔ صدصد خون است