غزل شمارهٔ 2670
شاعر: رومی
Toggle stanza 1خوشی آخر بگو ای یار چونی
11
خوشی آخر بگو ای یار چونی
از این ایام ناهموار چونی
22
به روز و شب مرا اندیشه توست
کز این روز و شب خون خوار چونی
33
از این آتش که در عالم فتادهست
ز دود لشکر تاتار چونی
44
در این دریا و تاریکی و صد موج
تو اندر کشتی پربار چونی
55
منم بیمار و تو ما را طبیبی
بپرس آخر که ای بیمار چونی
66
منت پرسم اگر تو مینپرسی
که ای شیرین شیرین کار چونی
77
وجودی بین که بیچون و چگونهست
دلا دیگر مگو بسیار چونی
88
بگو در گوش شمس الدین تبریز
که ای خورشید خوب اسرار چونی
زمین