غزل شمارهٔ 1889
Toggle stanza 1دل دل دل تو دل مرا مرنجان
11
دل دل دل تو دل مرا مرنجان
چرا چرا چه معنی مرا کنی پریشان
22
بیا بیا و بازآ به صلح سوی خانه
مرو مرو ز پیشم کتف چنین مجنبان
33
تو صد شکرستانی ترش چه کردی ابرو
سبکتر از صبایی چرا شوی گران جان
44
منم کنون ز عشق رخ چو گلشن تو
فراز سرو و گلشن چو صد هزاردستان
55
بیا بیا دمم ده که دمدمه لطیفت
حیات دل فزاید مرا چو آب حیوان
66
بیار عشوه اینک بهای عشوه صد جان
هزار جان به ارزد زهی متاع ارزان
77
تو عقل عقل مایی چرا ز ما جدایی
سری که عقل از او شد نه گیج ماند و حیران
88
ستون این سرایی ز در برون چرایی
سرا که بیستون شد نه پست گشت ویران
99
تو ماه آسمانی و ما شبیم تاری
شبی که مه نباشد غلس بود فراوان
1010
تو پادشاه شهری و ما کنار شهری
چو شهر ماند بیشه چه سر بود چه سامان
1111
مها توی سلیمان فراق و غم چو دیوان
چو دور شد سلیمان نه دست یافت شیطان
1212
توی به جای موسی و ما تو را عصایی
بجز به کف موسی عصا نیافت برهان
1313
مسیح خوش دمی تو و ما ز گل چو مرغی
دمی بدم تو بر ما بر اوج بین تو جولان
1414
تو نوح روزگاری و ما چو اهل کشتی
چو نوح رفت کشتی کجا رهد ز طوفان
1515
توی خلیل ای جان همه جهان پرآتش
که بیخلیل آتش نمیشود گلستان
1616
تو نور مصطفایی و کعبه پربتان شد
هلا بیا برون کن بتان ز بیت رحمان
1717
تو یوسف جمالی و چشم خلق بسته
نظر ز تو گشاید چو چشم پیر کنعان
1818
تو گوهر صفایی و ما صدف به گردت
صدف چه قیمت آرد چو رفت گوهر کان
1919
تو جان آفتابی که او است جان عالم
سزد گرت بگویم که جان جان کیهان
2020
به غیب باشد ایمان تو غیب را عیانی
که عین عین عینی و اصل اصل ایمان
2121
خمش که تا قیامت اگر دهی علامت
جوی نموده باشی به ما ز گنج پنهان