رباعی شمارهٔ 1387

اکنون که ستد هوای تو داد از من

گر جان بدهم نیایدت یاد از من

چون یار نمیکند همی یاد از من

برخاست چو زیرِ چنگ فریاد از من

ای داد که هست جمله بیدار از من

ای من که هزار آه و فریاد از من