غزل شمارهٔ 1488

ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم

وه این چه حیات است که من می‌گذرانم

نی قابل سودم نه سزاوار زیانم

چون صبح غباری به هوا چیده دکانم

هر چند درین مرحله بی تاب و توانم

چون آبله سر در قدم راهروانم

هر گه که به تو در نگرم خیره بمانم

من روی تو را ای بت مانند ندانم

از عشق ندانم که کیم یا به که مانم

شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم

چون آینه رازنما باشد جانم

تانم که نگویم نتوانم که ندانم

ساقی ز پی عشق روان است روانم

لیکن ز ملولی تو کند است زبانم