غزل شمارهٔ 261
Toggle stanza 1از عشق ندانم که کیم یا به که مانم
11
از عشق ندانم که کیم یا به که مانم
شوریده تنم عاشق و سرمست و جوانم
22
از بهر طلب کردن آن یار جفا جوی
دل سوخته پوینده شب و روز دوانم
33
با کس نتوانم که بگویم غم عشقش
نه نیز کسی داند این راز نهانم
44
ده سال فزونست که من فتنهٔ اویم
عمری سپری گشت من اندوه خورانم
55
از بس که همی جویم دیدار فلان را
ترسم که بدانند که من یار فلانم
66
از ناله که مینالم مانندهٔ نالم
وز مویه که میمویم چون موی نوانم
77
ای وای من ار من ز غم عشق بمیرم
وی وای من ار من به چنین حال بمانم
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانم
وه این چه حیات است که من میگذرانم
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1496
نی قابل سودم نه سزاوار زیانم
چون صبح غباری به هوا چیده دکانم
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2264
هر چند درین مرحله بی تاب و توانم
چون آبله سر در قدم راهروانم
بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 2265
چون آینه رازنما باشد جانم
تانم که نگویم نتوانم که ندانم
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1486
ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانم
من مرد غریبم نه از این شهر جهانم
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1488
ساقی ز پی عشق روان است روانم
لیکن ز ملولی تو کند است زبانم
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 1489
هر گه که به تو در نگرم خیره بمانم
من روی تو را ای بت مانند ندانم
سناییدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 260