رباعی شمارهٔ 813

بر من قلم قضا چو بی من رانند

پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

هر کتب خرد، که هست، اگر برخوانند

در پردهٔ اسرار شدن نتوانند

آنجا بنشین که همنشین مردانند

تا دود کدورت ترا بنشانند

سر مستان را ز محتسب ترسانند

شد محتسب مست همه میدانند

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند

هردم دل خود را ز علط برهانند