رباعی شمارهٔ 139

مسکین دل من بر آتش عشق گداخت

واندر طلب تو نقد هستی درباخت

چون دل ز هوای دوست نتوان پرداخت

درمانش تحمل است و سر پیش انداخت

ای جان عزیز تن بباید پرداخت

گر با غم عشق و عاشقی خواهی ساخت

نردِ هوسِ وصال می‌باید باخت

اسبِ طمعِ محال می‌باید تاخت

در عشق تو اسبِ جان بسر خواهم تاخت

پروانه صفت پای ز پر خواهم ساخت

تا جاندارم گردِ تو میخواهم تاخت

میخواهم سوخت و نیز میخواهم ساخت

زان روز که حسنت علم عشق افراخت

هر چیز که دید پردهٔ روی تو ساخت

عشق تو در اطراف گیائی میتاخت

مسکین دل من دید نشانش نشناخت