غزل شمارهٔ 1525

من آن قلاش و رند بی‌نوایم

که در رندی مغان را پیشوایم

ز مرغان چمن نا آشنایم

به شاخ آشیان تنها سرایم

ز پیوند تن و جانم چه پرسی

به دام چند و چون در می نیایم

چو آب آهسته زیر که درآیم

به ناگه خرمن که درربایم

از آن باده ندانم، چون فنایم

از آن بی‌جا نمی‌دانم کجایم