غزل شمارهٔ 1549
Toggle stanza 1زنهار مرا مگو که پیرم
11
زنهار مرا مگو که پیرم
پیری و فنا کجا پذیرم
22
من ماهی چشمه حیاتم
من غرقه بحر شهد و شیرم
33
جز از لب لعل جان ننوشم
غیر سر زلف او نگیرم
44
گر کژ نهدم کمان ابرو
در حکم کمان او چو تیرم
55
انداختهای چو تیر دورم
برگیر که از تو ناگزیرم
66
پرم تو دهی چرا نپرم
میرم چو توی چرا بمیرم
زمین