غزل شمارهٔ 186

گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را

تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را

از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را

مستی ز یاد بلبل برده است آشیان را

شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را

آخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را

نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را

یک طور دوست دارم بی مهر و مهربان را

شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را

چون با زنی برانی سستی دهد میان را

در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را

در رقص اندرآور جان‌های صوفیان را