غزل شمارهٔ 2012
Toggle stanza 1ای دلارام من و ای دل شکن
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
خویش را در کوی بی خویشی فگن
تا ببینی خویش را بی خویشتن
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 1566
همچو نقطه خال آن شیرین دهن
زیر لب افتاده بالای ذقن
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 713
آن که را دانم که: اویم دشمنست
وز روان پاک بدخواه منست
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 15
کرد باید مر مرا و او را رون
شیر تا تیمار دارد خویشتن
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 72
پس شتابان آمد اینک پیرزن
روی یکسو، کاغه کرده خویشتن
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 73
کشتیی بر آب و کشتیبانش باد
رفتن اندر وادیی یکسان نهاد
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از کلیله و دمنه و سندبادنامهبخش 8
یا رب آن روی است یا برگ سمن؟
یا رب آن قد است یا سرو چمن؟
سعدیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 444
ای خداوندان طاق و طمطراق
صحبت دنیا نمیارزد فراق
سعدیمواعظمثنویاتشمارهٔ 45
هر کجا که پا نهی ای جان من
بردمد لاله و بنفشه و یاسمن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2006
بشنو از دل نکتههای بیسخن
و آنچ اندر فهم ناید فهم کن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2010