رباعی شمارهٔ 1187

ای یار رخ تو کرده هر دم شادم

یک دم رخ تو نمی‌رود از یادم

در واقعهای سخت عجب افتادم

گه می مردم صریح و گه میزادم

آنم که چو غمخوار شوم من شادم

واندم که خراب گشته‌ام آبادم

شادم که ز شادی جهان آزادم

مستم که اگر می‌نخورم هم شادم