رباعی شمارهٔ 96

آنم که چو غمخوار شوم من شادم

واندم که خراب گشته‌ام آبادم

بیگاه شد وز بیگهی من شادم

امشب قنق است یار فرخ‌زادم

شادم که ز شادی جهان آزادم

مستم که اگر می‌نخورم هم شادم

در واقعهای سخت عجب افتادم

گه می مردم صریح و گه میزادم