غزل شمارهٔ 2109
شاعر: رومی
Toggle stanza 1ای تو پناه همه روز محن
11
ای تو پناه همه روز محن
بازسپردم به تو من خویشتن
22
قلزم مهری که کناریش نیست
قطره آن الفت مرد است و زن
33
شیر دهد شیر به اطفال خویش
شاه بگوید به گدا کیمسن
44
بلک شود آتش دایه خلیل
سرمه یعقوب شود پیرهن
55
نور بد و شد بصر از آفتاب
آب بنوشد ز ثری یاسمن
66
بلک کشد از بت سنگین غذا
با همه کفرش به عبادت شمن
77
قهر کند دایگی از لطف تو
زهر دهد دایه چو آری تو فن
88
گردد ابریشم بر کرم گور
حله شود بر تن مؤمن کفن
99
بس کن از این شرح و خمش کن که تا
بلبل جان خطبه کند بر فنن
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
آن که شناسندهٔ این گوهرست
گر همه نفرین کندم در خورست
امیرخسرو دهلویدیوان اشعارمثنویاتشمارهٔ 9 - محض به سخن شناسان حق خورده گیری را قایل است:
لقمهای از زهر زده در دهن
مرگ فشردش همه در زیر غن
رودکیمثنویهاابیات به جا مانده از دیگر مثنویهاپاره 5
ساقی من خیزد بیگفت من
آرد آن باده وافر ثمن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2105
مینروم هیچ از این خانه من
در تک این خانه گرفتم وطن
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 2108