غزل شمارهٔ 2872

رفت سرما و صبا می دهد از گل خبری

پس ازین ما و لب جوی و رخ سیم بری

نه بشر خوانمت ای دوست نه حور و نه پری

این همه بر تو حجاب است تو چیز دگری

خواستم تا زُحَلی گویم و منحوس تو را

باز گویم نه، که صد بار از او نحس‌تری

بخت آیینه ندارم که در او می‌نگری

خاک بازار نیرزم که بر او می‌گذری

خواستم تا زحلی گویمت از روی قیاس

بازگویم نه که صدباره ازو نحس‌تری

دامن جامه که در خار مغیلان بگرفت

گر تو خواهی که به تندی برهانی بدری

برهٔ بریان هر جا که بود چاکر تست

طبق حلوا داماد و تو او را خسری

شیفته کرد مرا هندوکی همچو پری

آنچنان کز دل عقل شدم جمله بری

که برد از من بی‌دل بر جانان خبری؟

یا که آرد ز نسیم سر کویش اثری؟

به دغل کی بگزیند دل یارم یاری

کی فریبد شه طرار مرا طراری