پاره 25

خواجه را بر کتابه خانه

می نوشتند دی که طال بقاه

حسود از نعمت حق بخیل است و بندهٔ بی گناه را دشمن می‌دارد.

مردکی خشک مغز را دیدم

مردِ بی مروت زن است و عابدِ با طمع رهزن.

ای به ناموس کرده جامه سپید

ای چو ماهی نشسته در خرگاه

وز تو خرگاه چون سپهر از ماه

بدر ناهید بزم کیوان جاه

خان فیروز جنگ عبدالاه