شمارهٔ 30 - در مدح نصر بن احمد سامانی

هفت شمع اندر نظر شد هفت مَرد

نورشان می‌شد به سقف لاژورد

شکر ایزد را که تا من بوده‌ام

حرص و آزم ساعتی رنجه نکرد

ناز را رویی بباید همچو ورد

چون نداری گرد بدخویی مگرد

ای چو عقل از کل موجودات فرد

وی جوان از تو سپهر سالخورد

سالها بودم ز عشق گل بدرد

با دو چشم پر زخون و روی زرد

اندر آن شهری که موش آهن خورد

باز پرد در هوا، کودک برد