رباعی شمارهٔ 107

آن روز که عشق با دلم بستیزد

جان پای برهنه از میان بگریزد

از عشق تو دریا همه شور انگیزد

در پای تو ابرها درر میریزد

چون زیر افکند در عراق آمیزد

دل عقل کند رها ز تن بگریزد

عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد

عاشق نبود که از بلا پرهیزد

همواره خوشی و دلکشی نامیزد

هشدار مکن کژ که قدح میریزد

نادان همه جا با همه کس آمیزد

چون غرقه به هر چه دید دست آویزد

بادی که ز کوی آن نگارین خیزد

از خاک جفا صورت مهر انگیزد