غزل شمارهٔ 50

باز روی تو خون آلوده و جعد تو تر است

زلف مشکین ترا باد صبا جلوه گر است

در شب هجر که از روز قیامت بتر است

مردم دیده من غرقه به خون جگر است

دوری منزلم از بسکه ندامت اثر است

سودن دست ز پا یک دو قدم پیشتر است

این نه قصر است همانا که بهشت دگر است

که گشاده به رخ اهل صفا هشت دراست

دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

قدسیان را شده از ناوک آهم سپر است

هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

عشقبازی دگر و نفس‌پرستی دگر است

بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است

که همه کار جهان رنج دل و دردسر است