شمارهٔ 9

عشق رخ تو که کیمیای خطرست

از یک جو او دو کون زیر و زبرست

آن را که عطیه ازل در نظرست

هر چند بلا بیش طرب بیشترست

خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست

در روز نصیب شاه روشن گهرست

این جا نه خطا عیب و نه طاعت هنرست

ورزیدن تسلیم و رضا معتبرست