رباعی شمارهٔ 19

عشق رخ تو که کیمیای خطرست

از یک جو او دو کون زیر و زبرست

این جا نه خطا عیب و نه طاعت هنرست

ورزیدن تسلیم و رضا معتبرست

در باده شریعت از دین خطرست

راهی که رسد به دوست راهی دگرست

آن را که عطیه ازل در نظرست

هر چند بلا بیش طرب بیشترست