شمارهٔ 26

عشق رخ تو که کیمیای خطرست

از یک جو او دو کون زیر و زبرست

آن را که عطیه ازل در نظرست

هر چند بلا بیش طرب بیشترست

خوابی که فروغ دین ازو جلوه گرست

در روز نصیب شاه روشن گهرست

در باده شریعت از دین خطرست

راهی که رسد به دوست راهی دگرست