غزل شمارهٔ 561

درک هر راز کجا زان عجمی زاده کنی

گرنه آیینه چو آیینه او ساده کنی

زیب مشاطه صفایی ندهد آن بهتر

که قناعت به همان حسن خداداده کنی

چون صبا معتکف طرف چمن شو شاید

خرده ای حاصل ازان غنچه نگشاده کنی

چون ارادت به کف کس نسپردست عنان

کوش تا همرهمی مردم آزاده کنی

زادی از صومعه بردار که در دیر مغان

رهن یک کاسه می خرقه و سجاده کنی

نفع و ضر همه در پرده غیب است چرا

تکیه بر مایه از پیش فرستاده کنی

ای سواری که جنیبت به قفا می تازی

گنهی نیست اگر رحم بر افتاده کنی

همچو شمعم همه تن مایه دیدار شود

گر شبی نزد خودم تا سحر استاده کنی

سبزه بر جوی دمیدست «نظیری » وقتست

با حریفان سمن بو به قدح باده کنی