غزل شمارهٔ 279

تعظیم پیام دل آگاه نگه دار

پیغام دل خویش مگو آه نگه دار

تا دامن گل پرده گلزار دریدست

ای شاخ گیا رشته کوتاه نگه دار

بر من که حریفان صبوحی نخروشند

تو قهقهه گل به سحرگاه نگه دار

شد عشق که از منزل جانان خبر آرد

ای عقل تو بنشین و سر راه نگه دار

مجلس به مرادست و محبت به تقاضا

از صدر گرانی برو درگاه نگه دار

عاشق ز کجا و سخن صبر و جدایی

یارب تو ازین تهمت ناگاه نگه دار

با خجلت جرم از در عجز و ره زاری

باز آمده ام خواه بکش خواه نگه دار

زندان وطن به که گلستان غریبی

از مصر به کنعان بر و در چاه نگه دار

خواهی که به تو بیش شود شوق «نظیری »

از پیش خودش گاه بران گاه نگه دار