صفحۂ اول
شعرا
لغات
دیگر صفحات
ہمارے بارے میں
رابطہ
فارسی شاعری
امیرخسرو دهلوی
»
دیوان اشعار
»
مثنویات
باب
مثنویات
نظمیں
مثنویات
زندہ رود
»
امیرخسرو دهلوی
»
دیوان اشعار
»
مثنویات
آغاز
اختتام
+
اردو ترجمہ
+
انگریزی ترجمہ
+
آڈیو
شمارهٔ 51
–
حسن تعلیل
9 اشعار
شمارهٔ 52
–
لف و نشر
1 شعر
شمارهٔ 53
–
جمع تفریق تقسیم
1 شعر
شمارهٔ 54
–
تجرید
6 اشعار
شمارهٔ 55
–
تجنیس
6 اشعار
شمارهٔ 56
–
قلب
2 اشعار
شمارهٔ 57
–
اشتقاق و شبه اشتقاق
2 اشعار
شمارهٔ 58
–
سیاق الاعداد
3 اشعار
شمارهٔ 59
–
مراعات النظیر
3 اشعار
شمارهٔ 60
–
ردالعجز علی الصدر
2 اشعار
شمارهٔ 61
–
ترصیع
7 اشعار
شمارهٔ 62
–
ذوقا فیتین
5 اشعار
شمارهٔ 63
–
تنسیق الصفات
3 اشعار
شمارهٔ 64
–
حکمت و اخلاق
21 اشعار
شمارهٔ 65
–
بمن فی العشق مات و حی فیه
38 اشعار
شمارهٔ 66
–
نیازمندی در حضرت بی نیازی که دماغ مختل بندگان را از گلشن یحبهم و یحبونه بوی بخشیده
36 اشعار
شمارهٔ 67
–
نعت کامل جمالی که سر ناخنی از حسنش یک بدر را دو هلال گردانید، صلی الله علیه و آله و سلم
10 اشعار
شمارهٔ 68
–
صفت معراج صاحبدلی، که از دو نون قاب قوسین، یک دائره میم محبت بنگاشت
37 اشعار
شمارهٔ 69
–
مدح شیخی در آئینهٔ صفا مثالی است از ذات محمد مصطفی با لعین نه بلعکس
10 اشعار
شمارهٔ 70
–
ستایش خلیفهٔ شائیسته علاء الدین محمد ثبته الله تعالی علی دین محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم
6 اشعار
شمارهٔ 71
–
عرض صحیفهٔ طولانی نصیحت، پیش ضمیر ملهم سلطان، که نسخهایست صحیح از لوح محفوظ حفظ الله تعالی عن التلویح السو
64 اشعار
شمارهٔ 72
–
سرگذشت
2 اشعار
شمارهٔ 73
–
در سبب نظم این جواهر که زمرد وصف خضر خان واسطهٔ عقد اوست
58 اشعار
شمارهٔ 74
–
قلم زدن نخست در شرح تیغ زدن جمهور سلاطین ماضیهٔ دهلی
59 اشعار
شمارهٔ 75
–
داستان در حک کردن نقش کفر به پلارک چند از دیباچه عشق خضر خان که شاهی از سواد هندوستان و حرفی خان خانان بود
19 اشعار
شمارهٔ 76
–
آغاز انشعاب عشقهٔ عشق خضر خان از شاخ سبز و تر دول رانی
95 اشعار
شمارهٔ 77
–
گرم شدن چشم «دول رانی» در روی شمس الحق و الدین خضر خان و از تاب مهر، آب در چشمش گشتن، و مهربان گشتن آن چشمهٔ مهر، بران نیلوفر هندی، و چون شعاع خورشید، از صفر ابر زمین افتادن
79 اشعار
شمارهٔ 78
–
صفت ماهتابی که پیش از مهر روشن پردهٔ ابر حیا بر رو کشیده
67 اشعار
شمارهٔ 79
–
صفت بهار، و گلگشت شجرهٔ بلند بالش مملکت والا خضر خان طوبی له، در باغ بهشت آسا، و بسوی گلهای کرنه گذشتن، و بوی دوست باز یافتن، و هوش به باد دادن
59 اشعار
شمارهٔ 80
–
جدائی افگندن تیغ زبان بد گویان میان عاشق و معشوق، و روان شدن دول رانی از خانهٔ دولت سوی کشک لعل، و در فراق خضر خان، از دود آه، کوشک لعل را سیاه گردانیدن
30 اشعار
شمارهٔ 81
–
صفت آرایش شهر و کشور، چون عروس، از برای تزویج شاه و شاهزادهٔ بی جفت، خضرخان، زادت خضره راسه، و شاهت وجه العدو بباسه!
44 اشعار
شمارهٔ 82
–
صفت داغهای جدائی، که دود از نهاد آن دو آتش زده فراق براورده
18 اشعار
شمارهٔ 83
–
صفت شب سیاه هجران، که خضرخان را در کوشک جهان نمای جهان غم نمود، و دولرانی در قصر لعل غرق خوناب بود، و افروخته شدن شمع مراد آن دو محترق هم از آتش دل ایشان، و روشنائی در کار ایشان پدید گشتن
69 اشعار
شمارهٔ 84
–
رسیدن خضر خان بادلدانی، و با او چون بخت خویش با دولت جفت گشتن
81 اشعار
شمارهٔ 85
–
خراب گشتن مجلس خانی از گردش دور مدام، و خفتن بخت بیدار خضر خان، به پریشانی این دولت در واقعه دیدن و تعبیر آن خواب پریشان از دل خسرو خستن
28 اشعار
شمارهٔ 86
–
راز نامه عتاب آمیز ظل الله سوی شمس الحق خضر خان
107 اشعار
شمارهٔ 87
–
عزم سلطان عالم سوی عالم دیگر، و سلب کردن کافور مجبوب رجولیت فحول ملک و به روشنائی در چشم ملوک نشستن، و دیده قرة العین علائی را، کافور وام گردانیدن، و در آن قصاص، دیده و سر به هم باد دادن!
67 اشعار
شمارهٔ 88
–
کشیدن اجل، شمشیر الوقت سیف قاطع، بر سر تاجوران سر پر، و شهادت آن بهشتیان بر دست زبانی چند، و گزاردن تیغ بر سر ایشان به خبر مشهور، که «السیف محاء الذنوب»
123 اشعار
شمارهٔ 89
–
بخشیدن برکت و یمن، فرزند یمینالدین مبارک را، ازین پند نامه میمون، تا در نقش این پند فرو شود، و از بند نفس بیرون آید!
85 اشعار
شمارهٔ 90
–
در اختتام این سواد پر از آب زندگانی، که ماجرای دول رانی و خضرخان است ، خصصهما الله به عمر الخضر
30 اشعار
شمارهٔ 91
–
حکایت
43 اشعار
شمارهٔ 92
–
گزیدهٔ از سپهر اول
27 اشعار
شمارهٔ 93
–
ذکر عمارتی که بدار الخلاقه شد بلند و آغاز آن ز جامع دین بست کردگار
16 اشعار
شمارهٔ 94
–
اثبات ملک هند به حجت که جنت است حجت همه به قاعدهٔ عقل استوار
20 اشعار
شمارهٔ 95
–
ترجیح ملک هند به عقل از هوای خویش بر روم و بر عراق و خراسان و قندهار
8 اشعار
شمارهٔ 96
–
ترجیح اهل هند بر اهل عجم همه در زیرکی و دانش و دلهای هوشیار
17 اشعار
شمارهٔ 97
–
حدیث عهد و پیمان لشکر غازی، که در کام نهنگ اندر روند و دیدهٔ اژدر!
55 اشعار
شمارهٔ 98
–
مصاف اول غازی ملک با لشکر دهلی به باد حملهای زیر و زبر کردن چنان لشکر
118 اشعار
شمارهٔ 99
–
حدیث بخشش جان و نوازش از ملک غازی مسلمانان دهلی را به لطف بی حد و بی مر
25 اشعار
شمارهٔ 100
–
جلوس شه غیاث الدین و دنیا تغلق غازی فراز تخت سلطانی چو افریدون و اسکندر
9 اشعار
1
2
پچھلا صفحہ