غزل شمارهٔ 1299

از دست غمت به ناله ماییم

در خون جگر چو لاله ماییم

خورشید تو در کلاله پنهانست

در سایه آن کلاله ماییم

با خاک یکی شده به کویت

چون مرده دیر ساله ماییم

یک سینه ز خون دل لبالب

از دست تو چون پیاله ماییم

از قطره اشک و از دم سرد

یک دامن پر ز ژاله ماییم

چون هیزم تر به روی آتش

در گریه و سوز و ناله ماییم

از محنت اگر نواله بخشند

بریانی آن نواله ماییم

می کن غم خود به ما حواله

چون در خور آن حواله ماییم