رباعی 117

صبح است، دمی بر می گلرنگ زنیم

وین شیشهٔ نام و ننگ بر سنگ زنیم

دست از اَمَلِ درازِ خود باز کشیم

در زلفِ دراز و دامنِ چنگ زنیم