رباعی 118

گاوی بر گله خود سالار بود و در میانه گاوان به قوت سرو نامدار. چون گرگ بر ایشان زور آوردی آفت وی را به زخم سرو از ایشان دور کردی، نگاه دست حادثه بر وی شکست آورد سروی وی را آفتی رسید. بعد از آن چون گرگ را بدیدی در پناه گاوان دیگر خزیدی. سبب آن را از او سؤال کردند در جواب گفت:

زآن روز که از سروی خود ماندم فرد

زآن بادهٔ دیرینهٔ دهقان پرورد

در ده که تراز عمر نو خواهم کرد

آن لحظه که از پیرهنت بوی رسد

من خود چه کسم چرخ و فلک جامه درد

آن وسوسه‌ای که شرمها را ببرد

آن داهیه‌ای که بندها را بدرد

امشب چه لطیف و با نوا می‌گردد

لطفی دارد که کس بدان پی نبرد

ای اطلس دعوی ترا معنی برد

فردا به قیامت این عمل خواهی برد

بر خاک نظر کند چو بر ما گذرد

تا چهرهٔ ما به خاک ره رشک برد

فردا که به محشر اندر آید زن و مرد

از بیم حساب رویها گردد زرد

هم کفرم و هم دینم و هم صافم و درد

هم پیرم و هم جوان و هم کودک خرد

کس عهد وفا چنان که پروانهٔ خُرد

با دوست به پایان نشنیدیم که برد