غزل شمارهٔ 324

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

که من نسیم حیات از پیاله می‌جویم

فضول گشته‌ام امروز جنگ می‌جویم

منوش نکته مستان که یاوه می‌گویم

من آن بدیع صفت را به ترک چون گویم

که دل ببرد به چوگان زلف چون گویم

ز بوستان تو عشق بلند می گویم

چو شبنم از گل روی تو دست می شویم

چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم

که من به دست قضا این طریق می پویم

به این بهانه درین بزم محرمی جویم

غزل سرایم و پیغام آشنا گویم

شدم به باغ که کنج فراغتی جویم

غمت ز پرده دل خیمه زد به پهلویم