شمارهٔ 30

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد

کس مشکل اسرارِ فلک را نگشاد

کس یک قدم از نهاد بیرون ننهاد

ای از قدمت خاک زمین خرم و شاد

شد حامله از شادی و صد غنچه بزاد

ای دوست مگو تو بنده‌ای یا آزاد

بنده که خرد برای زشتی و فساد

تا گوهر جان در این طبایع افتاد

همسایه شدند با وی این چار فساد

نایی ببرید از نیستان استاد

با نه سوراخ و آدمش نام نهاد

خوابم ز خیال روی تو پشت بداد

وز تو ز خیال تو همی خواهم داد

عشق آن باشد که خلق را دارد شاد

عشق آن باشد که داد شادیها داد

آن شیفته را چو باد در بوق افتاد

آن گنبد سیم‌رنگ بر باد بداد

آن عهد به یاد داری و دولت و داد

کز عاشق بیچاره نمی‌‌کردی یاد؟