رباعی شمارهٔ 611

هر گه خوانی «الف بی » ای حورنژاد

از دست دو «دال و الفت » خواهم داد

بر عزم سفر دلی ز گیتی ناشاد

رفتم به وداع آن بت حور نژاد

بر گوشه چشم تو که چشمش مرساد

دانی ز چه خاست آن کبودی که فتاد

کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

کس یک قدم از دایره بیرون ننهاد

کس مشکل اسرارِ فلک را نگشاد

کس یک قدم از نهاد بیرون ننهاد

آن شیفته را چو باد در بوق افتاد

آن گنبد سیم‌رنگ بر باد بداد

آن عهد به یاد داری و دولت و داد

کز عاشق بیچاره نمی‌‌کردی یاد؟

گفتم که بیا پیش من ای حور‌نژاد

گفتا که بیار تا چه‌ام‌ خواهی داد

روی تو به فال دارم ای حور نژاد

زیرا که بدو بوسه همی نتوان داد

دادار که بر ما در قسمت بگشاد

بنیاد جهان چنانکه بایست نهاد